We blame destiny or people for what is not within the reach.

We Scream loudest F words in mind to keep smile on face.

We choose chaos as silence can make you hear sounds of your mistakes.

We tune in to the loudest music to shut down the inner voice.

Autumn Leaf



I wish to stay there and not to go.

I wish I was a tree.

I wish I was born as someone else or at some other place.

I wish I had few more rights.

I wish I had a choice.

I wish I had control over my life.

I wish to be little more blessed.

I wish to have little more power.

I wish to live little longer…….

I tried my best to hold on.

I tried my best to be strong.

I tried my best to beat the cold and wind.

I tried my best to thrive.

People find love when I am around.

Some wrote quotes and learn lessons from my life.

They say I was the most beautiful,

while I was tottering towards end.


“Your perception of me is a reflection of you; my reaction to you is an awareness of me.” ~ anonymous. 


On my recent trip to Karnataka I met a cab driver. Shruten and I took a cab from Bangalore airport to city, roughly 1 hr 20 min journey.  As we started from airport his phone rang and almost half way through he was on phone. In his fastest kannada language He was venting out about his job, state of his vehicle , how its difficult to meet the ends, etc … once he was done I told him he should not take calls while driving, its not safe. .  Then we started chatting and shruten gave me usual look that says,  “ are you going to chat with him now  ?” then he pretended to not understanding the language we speak in to and we continued … the driver expressed his views about recent developments and changes Bangalore is going through for last 2 decades. Problems as traffic control and town planning. Also, weather and of course the metro. He was very much proud of the place and had mixed feeling about the transformation. He also asked me ‘where I came from?’ when I said Pune, he knew it’s in Maharashtra. Later when we were close to the destination, we were passing through M.G. Road. He informed me that there are good pubs and bars in this area, and its close to where you are staying. I said ‘ok’. I thought it’s a general information about the town as he was sharing many other things. But in last 5-7 minutes of our journey he repeated this information about bar and pubs couple of times adding you would like them. I was little offended, but I let it go. Didn’t want to confront him with, ‘what you think of me? Do I look like I go to such places every day?’ (though there is nothing wrong in that …. ).  I just gave a grin and got off at the destination. I shared the incident with a friend and she said “ he probably thought that you are from north (no offence) , you should have told him that he got the wrong impression of you.“ I said ,” let it be, I don’t really care anymore about what others think of me. I know myself well. “

Around Diwali, we went for a shopping at a saree shop. we brought a saree to gift. Harish was asking me to get one for myself. I said no , he asked couple of times and so did the salesman. (I am not a saree person. I  have just one that I brought at shruten’s naming ceremony almost 15 years back.) After 2-3 days we had to exchange the same saree for some reason, the same salesman was there. again ,he insisted to get one for me. I denied, at the billing counter I paid the difference. He took the money and made the bill then thought something and gave all the money back to me. Saying,’ I wont take the difference from you, you seem to be a nice person  🙂

I remembered many people who had diverse impressions of me. There was a Korean neighbor in London, who once said that “I can read a face and can tell that you cannot cheat or lie to anybody”( she was my favorite ).  Few days back, a colleague said ‘ you don’t seems like you stayed in London’ (she means you are too dumb to believe to be back from UK ) , Disha , a newly found sweet friend says , ‘you are so simple , you didn’t bring that attitude from UK’. Yet another friend says, ‘you are so mature and sensible, I don’t think you ever fight or have conflicts with anybody (.. ahem ….. ). One of the relative thinks I am headstrong and arrogant. Some think I am very shy; others think I am too vocal about my opinions. some says i am easy to get along with , others say  i am not friendly at all.

I believe, what we see in others is either our perception, a shade of yourself, or a reflection of yourself. Its part of us that we see in others.

If you see anything good in me that’s because you are good. If you think I am good for nothing … well ..

we all have thousands of shades as we are perceived by many people.


Bridge the gap they say.

Why there are gaps in the first place ?

Just because we are on different planes.

why not to be at peace with it !

We are enthralled by the thought of outer space life but don’t really go overboard to establish a relation.

Let me be an align in your world!! 

Because building bridges is one hell of a task.

Building strong one needs efforts from both sides.

One made on the foundation of only expectations are too fragile.

They won’t bridge the gaps ,instead they can abolish the last chance of survival.

midnight calls  

काही वर्षांपूर्वीपर्यंत असे मध्यरात्री फोन आले कि कुठल्यातरी मित्राला-मैत्रिणीला चेष्टा करण्याची लहर आली आहे असे त्याला पक्कं माहित असायचे. आताशा अवेळी  फोन वाजला की काळजी वाटते. फोन उचलून हॅलो म्हणण्यापूर्वीच ऐकू येतात अस्फुट हुंदके , कसंतरी शब्द गोळा करून उच्चरले जाणारे त्याचे  नाव. किती तरी वेळ नुसतंच रडू ऐकायचं. आधार तरी कसा देणार ? काय झालाय हे विचारण्यात काही अर्थ नसतो. बऱ्याचदा काय होतंय, कश्याने रडू येतंय याचे एकही लॉजिकल उत्तर नसते समोरच्याकडे. पण तरीही रडू येण्याइतका त्रास होत असतो.

शेवटी ओळखीचा आवाज बोलतो , ” काही नाही ! असंच कोणाशीतरी बोलावसं वाटलं ”
” बोलना ! कशी आहेस ?”
पुन्हा तिला रडू आवरत नाही.
” काय होतंय कळत नाही रे ”
“मला कळतंय ! जरा पाणी पितेस का ? मी आहे इथेच , ऐकतोय मी ”

कोणीतरी आपल ऐकून घेतंय एवढंच पुरेसे असतं . आपला एखादा मित्र किंवा मैत्रीण या त्रासातून जाताना बघून वाईट वाटतं . माणसाला साधं बोलण्यासाठी घरात किंवा जवळपास कोणीच नसावे हे दुर्दैव आहे. फक्त कोणीतरी शांतपणे आपल्याला ऐकून घ्यावे यासाठी मध्यरात्री कॉल करावा लागतो तेव्हा ती व्यक्ती किती हतबल आहे हे हि जाणवते. म्हणुनच तो कधीही त्याचा फोन बंद ठेवत नाही.

“सॉरी रे , इतक्या उशिरा फोन केला , मी किती सारखी तुला त्रास देते ना ! पण असं काही व्हायला लागले ना कि तूच दिसतोस डोळ्यापुढे. मघाशीच फोन करणार होते पण म्हटलं तू झोपला असशील. आता अगदीच राहवले नाही रे ” एका दमात एवढं बोलून ती पुन्हा रडू लागली.
त्याच्यासाठी हे काही नवीन नव्हते. तिच्या हुंदक्यांचा आवेग ओसरल्यावर तो म्हणाला , “औषधं वेळेवर घेतेस ? ”
“हो रे , त्या औषधांमुळे आधीपेक्षा बरं आहे ”
“Councillor ची अपॉइंटमेंट झाली एवढ्यात ?”
“पुढल्या आठवड्यात आहे , खूप मदत होते तिची . पण अजूनही हे असं एकटं वाटणं , विनाकारण रडू येणं थांबत नाही. ”
“its ok , जरा वेळ लागेल , सगळं नीट होईल , पुन्हा पाहिल्यासारखे सुरळीत होईल ”
” नको पुन्हा ते नकोच , I have moved on ….  एखाद्याला तुच्छ लेखून , त्याचे दोष सांगून त्याला दूर पाठवले तर परत येण्याच्या त्याच्या सगळ्या इच्छा लोप पावतात . मलाही आता परत मागे जायची इच्छा नाही , कितीही संकटं आली तरी परत फिरू शकत  नाही. किती प्रयत्न केलाय सगळ्यांच्या अपेक्षा पूर्ण करण्याच्या , but it was never enough! appreciation  जाऊदे साधं notice केलं नाही .” असं म्हणून ती पुन्हा रडू लागली.

“राधे !! ऐक , शांतपणे ऐक. जितके दिवस भूतकाळात राहशील ना तेवढे अवघड होईल डिप्रेशन मधून बाहेर पडणे. तू सेन्सिबल आहेस , मला फार सांगायला नको . आणखी एक , तू एकटी नाहीस . जगभरात ३०० मिलियन लोक डिप्रेशन चे शिकार आहेत. कितीतरी आपल्या आसपास आहेत जे आपल्याला माहीतही नसते .  निदान तु accept केलेस आणि ट्रीटमेंट सुरु केलीस , बऱ्याच लोकांना तर आपण या त्रासातून जातोय हेच कळत नसते. अगदी लहान मुलांपासून वयस्कर लोकांपर्यंत कोणीही या त्रासातून जाऊ शकतो. आणि हे recurrent episodes of anger, sadness , crying , elation, loneliness ….. are ok . हळू हळू बाहेर पडशील यातून. पूर्वी काय झालय यापेक्षा पुढे काय करायचे याचा विचार कर. आजचच बघ , विचार करत होतीस ना झोपण्यापूर्वी ? किंवा दिवसभर ? एक नेगेटिव्ह विचार सुरु होतो आणि त्याच्या पाठोपाठ सगळ्या नेगेटिव्ह विचारांची रांग लागते. consciously थांबवायला हवं हे विचारात वाहत जाणे. कोणीतरी कधीतरी उच्चरलेला एक शब्द जो तेव्हा खूप दुखावून गेला , तो शब्द पुन्हा पुन्हा आठवून तू पुन्हा पुन्हा स्वतःला त्रास देतेस. पाण्यात दगड टाकल्यावर ते ripples तयार होतात पहिले आहेस ? तसे आहे हे . दगड एकाच असतो पण त्याने बरेच ripples तयार होतात आणि वाढत जातात. पण ते त्या पाण्याच्या गुणधर्मामुळे ,त्यात दगडाला किंवा तो फेकणाऱ्याला सगळा दोष देता येत नाही  ?  त्यामुळे तुझ्या त्रासाचे कारण तू ही आहेस. कळतंय का ? ”

“हम्म , कळतंय रे , पटतंय तुझं . i need to work on myself.”
“गुड गर्ल !!” 🙂
“बरं वाटतं रे तुझ्याशी बोलले कि , सारखंच त्रास देतो ना आम्ही सगळे तुला ? मी, सागर , सई सगळ्यांना नैराश्यातून बाहेर पडायला तुझी फार मदत होते ”
“हे बघ मी काही डॉक्टर नाही किंवा councillor हि नाही , फक्त मित्र आहे. मित्र असतातच सगळं share करण्यासाठी. ….. बरं रात्रीचे ३ वाजत आलेत मॅडम , शांत झोपा आता परवा भेटूया , मस्तानी प्यायला जाऊ उन्हाळा सुरु झालाय. ”
“एस , नक्की ! ” असं म्हणून तिने कॉल संपवला.

त्याने पुन्हा एकदा घड्याळाकडे पहिले , दुसऱ्याला आधार देणे आणि समजूत घालणे comparatively सोप्पे आहे . आपण स्वतः ही किती ठिकाणी परतून जाऊच शकलो नाही या विचारात तो पहाट होण्याची वाट बघू लागला…………


You are a complex puzzle made up of:


Pieces that leave you shattered,

And the ones that hold you together.


Pieces that shape you ,

And the ones cause deformations.


Pieces that are useless ,

And some more than precious.


You are divided in to a million tiny pieces.

Yet You are whole with all the broken ones !!

hemalkasa 2

१९६३ ला बाबा आमटे आपल्या दोन्ही मुलांना घेऊन फिरायला म्हणून भामरागड ला आले. सगळा परिसर फिरून पहिला . त्यानंतर पुन्हा 1970 ला जेव्हा Dr . प्रकाश आमटे MBBS झाले तेव्हा आले . यावेळी , त्यांनी या आदिवासींसाठी काहीतरी करण्याची इच्छा आहे असे बोलून दाखवले. बाबा तेव्हा बरेच वयस्कर होते. Dr प्रकाश आमटे म्हणाले मी करतो , मी  इथे राहायला येतो आणि त्यांच्यासाठी काम करतो. पुढे सरकारकडून जमीन मिळेपर्यंत प्रकाश भाऊंनी MD ला ऍडमिशन घेतली आणि 1973 ला जागा मिळाली कि MD सोडून , मंदाताईंना घेऊन हेमलकसा ला आले .

तिथले माडिया गोंद आदिवासी , त्यांची भाषा शिकणे हे एक अवघड काम होते , कारण त्याची काही script नाही , ती फक्त बोली भाषा आहे. शिवाय एकाच गोष्टी साठी वेगवेगळे शब्द. हे लोक अतिशय artistic आहेत. एका पाड्यावर आम्ही गेलो , खेडेगाव असूनही ते खूप स्वत्च्छ होते , कुठेही कसलाही कचरा नाही. त्याचा समाज स्त्री प्रधान आहे. मुलगी वयात आल्यावर जो मुलगा ती निवडेल तो तिच्या घरी ३ वर्ष येऊन राहतो , या ३ वर्षात त्याने त्याच्या कला आणि पात्रता सिद्ध करायची. त्यानंतर तिला वाटले तर ती त्याच्याशी लग्न करणार नाहीतर दुसरा मुलगा निवडू शकते. त्या तीन वर्षांमध्ये तिला जर अपत्य झाले तर त्याची जबाबदारी अक्ख्या गावाची असते , त्या बाळाला गावाचे बाळ म्हणून वाढवले जाते. तिने जर दुसरा मुलगा निवडला तर तो या आधीच्या बाळाचा स्वीकार करतो.

लाकडावर अप्रतिम कलाकुसर करतात हे लोक. पूर्वी फक्त शिकार करूनच खायचे , पण आता शेती करायला शिकलेत. तांदूळ हे त्यांचे मुख्य पीक. शिवाय ताडीच्या फळापासून ताडी बनवणे , मातीच्या, लाकडाच्या आणि लोखंडाच्या वेगवेगळ्या शोभेच्या वस्तू बनवणे हे हि शिकलेत. घराभोवती आणि शेताभोवती जे कुंपण असते त्याचे १० वेगवेगळे प्रकार आहेत. सगळ्यासाठी बांबू वापरला जातो. बांबू ची एकमेकांमध्ये विणण्याची पद्दत पाहून आश्चर्य वाटते , शिवाय प्रत्येक कुंपणाचे नाव वेगळे. 🙂 पूर्वी सगळी घरे मातीची असायची , नंतर विटांची घरे बांधून त्यावर मातीचा लेप लावलेली आणि आता दगड , माती , सिमेंट अशी जराशी आधुनिक घरे पाहायला मिळतात. पण पाड्यांवर मातीचीच घरे आहेत. प्र्त्येक पाढ्यावर एक मोहाचे झाड आणि त्या झाडाखाली लाकडाची मूर्तिसदृश्य गोष्ट म्हणजे देव. घराघरात मूर्ती ची पद्दत नाही. सगळ्यांनी त्या मोहाच्या झाडाखाली येऊनच देवपूजा कराची. ते हि फक्त पीक पेरणी, कापणी , पौर्णिमा वगैरे अश्या प्रसंगीच . मोहाच्या फुलांपासून मद्यही बनवतात. त्याला बरीच मागणी असते.

बकर्यांना राहण्यासाठी जमिनीपासून उंचावर झोपडीसारखे बांधलेले असते , त्याला एक शिडी लावलेली , सगळ्या बकऱ्या त्यात गेल्या कि ती शिडी काढून टाकतात. याचे २ फायदे , एक तर रात्री बिबट्या , वाघ वगैरे पासून बकऱ्याचे रक्षण आणि दुसरे म्हणजे त्यांच्या घराखाली पडलेल्या लेंड्यांचा वापर खत म्हणून करतात. ते लोक अजूनही कुठलेही chemical शेतीसाठी किंवा त्यांच्या रोजच्या आयुश्यात वापरात नाहीत . everyday pure organic food 🙂 🙂

गावातल्या बाकीच्या जनावरांना सांभाळण्याची एक सिस्टिम आहे. अक्ख्या गावाच्या गायी , बैल एकाच कुटुंबाने एक वर्ष सांभाळायचे. बाकीच्यांनी शेती करायची , गुरे संभाळण्याच्या बदल्यात गावाने त्या कुटुंबाला वर्षभराचे धान्य -भाजीपाला द्यायचा . पुढच्या वर्षी दुसऱ्या कुटुंबाने ती जबाबदारी घायची. that’s called community living.

to be continued ………………….